Konfesja św. Wojciecha – barokowa konfesja, składająca się z relikwiarza św. Wojciecha, patrona Polski oraz baldachimu, znajdująca się w bazylice prymasowskiej w Gnieźnie.
Historia thumb|225px|Konfesja w 1915 roku thumb|225px|Konfesja współcześnie Cztery romańskie konfesje Pierwsza konfesja znajdowała się w kościele grodowym - rotundzie Najświętszej Maryi Panny z drugiej połowy X wieku, dokładniej w aneksie, dobudowanym do nawy rotundy od strony południowo-zachodniej. Rzut poziomy tej dobudówki miał formę wycinka koła, o średnicy zewnętrznej równej średnicy nawy rotundy, a więc ok. 9 m. Zewnętrzna, łukowata ściana aneksu opierała się na prostoliniowej ścianie szczytowej, dostawionej prawie prostopadle do nawy rotundy. Pochowano tam w 997 roku ciało św. Wojciecha, wykupione przez Bolesława Chrobrego. Dobudówkę wykonano w pośpiechu – ławę fundamentową nie tworzyły warstwy kamieni, lecz wylana wprost do wkopu fundamentowego zaprawa, na której po stwardnieniu układano ścianę z płytek kamiennych. Wewnątrz aneksu, przy wewnętrznej stronie ściany na osi długiej całej rotundy, widoczny jest spąg kamiennego fundamentu, który jest pozostałością pierwotnej, kamiennej, przedromańskiej konfesji św. Wojciecha z roku 997.