Choć większość wymarłych papug Maskarenów jest słabo poznana, szczątki subfosylne wskazują na występowanie wspólnych cech, takich jak stosunkowo duże głowy i dzioby, zredukowane kości obręczy kończyny górnej i mocno zbudowane kości nóg. Newton i Gadow uznali papugę rodrigueską za blisko spokrewnioną z papugą maurytyjską (Lophopsittacus mauritianus) ze względu na duży dziób i inne cechy budowy szkieletu. Nie byli jednak w stanie określić, czy te dwa gatunki należały do jednego, czy odrębnych rodzajów, ponieważ czub na głowie miały tylko papugi maurytyjskie. W 1987 brytyjski ornitolog Graham S. Cowles uznał czaszki za zbyt różniące się, by obydwa te gatunki mogły należeć do jednego rodzaju.
Hume przypuszczał, że papugi z Maskarenów mają wspólne pochodzenie z radiacji ewolucyjnej plemienia Psittaculini, ze względu na ich cechy morfologiczne i fakt, że papugi z rodzaju Psittacula skolonizowały wiele odizolowanych wysp Oceanu Indyjskiego. Papugi z plemienia Psittaculini mogły zasiedlać ten teren kilkukrotnie, ponieważ wiele z gatunków jest tak wyspecjalizowanych, że mogły ewoluować na wyspach na plamach gorąca, zanim jeszcze Maskareny wynurzyły się z morza.