Milne-Edwards zmienił epitet gatunkowy na rodericanus w 1873 (w opracowaniu swoich artykułów o wymarłych ptakach); od tamtego czasu właśnie ten epitet był używany w literaturze, dopóki Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny nie zmienił go z powrotem na rodricanus w 2014. Milne-Edwards wydzielił gatunek do własnego rodzaju Necropsittacus w 1874; jego nazwa pochodzi od greckich słów necros – „martwy” i psittakos – „papuga”, w odniesieniu do wymarcia gatunku.
Obecna lokalizacja holotypu (w tym przypadku dzioba papugi) pozostaje nieznana. Możliwe, że jest to okaz UMZC 575, przesłany przez Milne-Edwardsa do angielskiego zoologa Alfreda Newtona po 1880, którego wygląd zgadza się z rysunkiem i opisem w artykule Milne-Edwardsa, jednak nie jest to pewne. W 1893 Edward Newton (brat Alfreda) i Hans Gadow opisali więcej szczątków kopalnych papugi rodrigueskiej, w tym czaszkę i kości kończyn. Pozostałości tych papug są nieliczne, szczątki subfosylne odnaleziono w jaskiniach Plaine Corail i Caverne Tortue.