Z decyzją ojca o wyznaczeniu Ptolemeusza II następcą nie pogodził się Ptolemeusz Keraunos, którego w związku z tym władca wygnał z Egiptu.
Charakter rządów Rozbudowana za jego panowania Aleksandria stała się głównym ośrodkiem kultury hellenistycznej i centralnym ośrodkiem administracyjnym kraju. Założone przez niego Serapeum, Muzeum Aleksandryjskie (Muzejon) i Biblioteka Aleksandryjska były najważniejszymi ośrodkami naukowymi świata antycznego tego okresu, a wybudowaną na rozkaz Ptolemeusza latarnię morską na wyspie Faros uznawano za jeden z siedmiu cudów świata starożytnego. Był autorem dzieła opisującego historię wojen Aleksandra. Otaczał protekcją wielu ludzi kultury, np. Demetriusza z Faleronu, który przybył do Egiptu ok. 296 p.n.e. W jego otoczeniu najpewniej powstało dzieło Manetona opisujące historię Egiptu.
Ptolemeusz administrował Egiptem, wykorzystując zastane tradycje zarządzania, oparte na podziale na nomy. Uczynił Egipt centrum osadnictwa greckiego, a na najważniejszych urzędach obsadzał Greków. Usiłował rozpowszechnić synkretyczną religię będącą połączeniem tradycji egipskich i greckich. Jednym z kluczowych elementów tej religii miał być bóg Serapis, którego kult Ptolemeusz propagował.