Około 320 p.n.e. Ptolemeusz przeniósł stolicę swojego państwa do nowo wybudowanej Aleksandrii. W pierwszych latach panowania uzyskał zwierzchnictwo nad Cyrenajką; ustanowił tam Offellasa, a później Magasa jako udzielnych władców. Około 314 p.n.e. zdławił bunt, który wybuchł przeciwko jego panowaniu na Cyprze (Zdaniem Ewy Wipszyckiej przejął nad nim kontrolę ok. 312 p.n.e.). Około 312 p.n.e. rozbił w bitwie pod Gazą wojska Demetriusza Poliorketesa. W wyniku tego starcia zdołał opanować Syrię i Fenicję, które jednak stracił na rzecz Demetriusza i Antygona rok później.W tym samym roku diadochowie zawarli krótkotrwały pokój, na mocy którego Ptolemeusz utwierdził się w posiadaniu Egiptu, części Libii i Arabii.
Ogłoszenie królem i późny okres Wkrótce wybuchła kolejna wojna Ptolemeusza z Antygonem. W 310 p.n.e. Ptolemeusz zajął Kos i kilka miast Azji Mniejszej. W 308 p.n.e. jego władza rozciągała się, poza Egiptem, na Cyrenajkę, Cypr, Likię, Karię, Kos i Andros oraz Korynt i Sykion. Około 306 p.n.e. jego flota poniosła klęskę z rąk Demetriusza Poliorketesa pod Salaminą Cypryjską. W efekcie utracił Cypr i Cyrenajkę, w której wybuchł bunt. Zdołał jednak odeprzeć najazd Antygona na Egipt, który nie doszedł do skutku głównie za sprawą warunków pogodowych.