Wobec braku reakcji ze strony USA Bangladesz szukał zbóż na wolnym rynku. Jednak światowe ceny zbóż również rosły (ze 115 USD w latach 1972/1973 do 199 USD w 1973/1974). W drugiej połowie 1974 rezerwy walutowe Bangladeszu spadły do 60 mln USD. Ponieważ suma zakontraktowanego do tego czasu importu była większa, Bangladesz był teoretycznie niewypłacalny. Między II kwartałem 1974 a I kwartałem 1975 Bangladesz pożyczył z MFW łącznie 103,8 mln USD. Latem 1974 dwóch dostawców zboża z USA odmówiło wcześniej zakontraktowanych dostaw z powodu obaw o wypłacalność kraju.
29 maja 1974 ambasador USA w Bangladeszu David Boster poprosił o pilne spotkanie z ministrem spraw zagranicznych Kamalem Hossainem. W tym czasie sytuacja żywnościowa kraju była zła, a w państwowych magazynach znajdowało się jedynie 56 000 ton zboża. Boster, powołując się na artykuł z lokalnej prasy, wypomniał rządowi, że bangladeski producent juty podpisał z Kubą kontrakt na dostawę 4 milionów worków jutowych. Miało to stać w sprzeczności z regulaminem programu pomocowego US PL 480, który zakazywał takich umów z Kubą i Wietnamem Północnym. W formalnej nocie ambasador oświadczył, że przed uruchomieniem programów pomocowych oczekuje się pisemnego lub chociaż ustnego zapewnienia ze strony władz Bangladeszu, że nie będzie prowadził eksportu do Kuby.