Obawa buntu helotów był jednym z podstawowych czynników determinujących charakter całego życia spartańskiegoPoddani bowiem Tesalów, tzw. penestowie, często przeciw nim bunty podnosili, podobnie jak i przeciw Lakończykom heloci; przecież ci nieustannie czyhają niejako aby wykorzystać nieszczęścia swych panów. Arystoteles, Polityka II, 6, 2. (...) heloci często się buntują (tamże, II, 7, 8).. Spartanie niechętnie udawali się na dalekie wyprawyWidać to z odpowiedzi, którą Kleomenes I miał dać Arystagorasowi: Gościu z Miletu, oddal się ze Sparty przed zachodem słońca; bo nierozumną czynisz propozycję Lacedemończykom, chcąc ich powieść drogą, która od morza trwa trzy miesiące. (Herodot ks. 5, 50), byli przeciwni udziałowi w konfliktach, które wymagałyby wysyłania dużej armii, część jej była potrzebna do pilnowania helotów.