Układ sztokholmski nie poruszał kwestii przepływu osób i kapitałów oraz unii celnej między członkami, a ze względu na słabość instytucjonalną możliwość skoordynowanego wpływania na państwa trzecie była ograniczona. W tej sytuacji już w 1961 Dania i Wielka Brytania wystąpiły o przystąpienie do EWG (co nastąpiło w 1972), dając asumpt do twierdzeń, że traktowały uczestnictwo w jedynie jako kartę przetargową w negocjacjach z EWG.
Strefa wolnego handlu między państwami powstała w 1968. W 1977 państwa EWG i utworzyły wspólną strefę wolnego handlu towarami przemysłowymi. W 1992 r. EWG i porozumiały się w sprawie utworzenia wspólnej strefy wolnego handlu na wszystkie towary. Porozumienie w tej sprawie, nieobejmujące jednak Szwajcarii, weszło w życie 1 stycznia 1994, tworząc Europejski Obszar Gospodarczy.
Działalność jest znacznie słabsza niż działalność byłej EWG. W przeciwieństwie do EWG, układ o nie zawiera postanowień dotyczących wspólnej polityki gospodarczej, swobodnego przepływu kapitałów, siły roboczej. Całość jego postanowień ogranicza się do handlu zagranicznego. W odróżnieniu od EWG, więzy łączące kraje członkowskie są bardzo luźne i nie są instytucjonalne.