Od 1928 twórczość Jelizawiety Roos regularnie była publikowana na łamach zbiorów wydawanych przez pismo „Now'”.
W 1930 Roos wyszła za mąż za leśniczego i poetę Iwana Bazilewskiego, białego emigranta z Rosji, przybyłego do Estonii razem z armią Nikołaja Judenicza. Wspólnie zamieszkali na wsi, gdzie Bazilewski pracował, od 1936 mieszkali w Rapli, gdzie mężczyzna był leśniczym, a ona – nauczycielką języka niemieckiego. Jelizawieta Bazilewska często bywała jednak w stolicy Estonii, by nadal brać udział w działalności tallińskiej grupy „Cechu poetów” oraz miejscowego Kółka Literackiego. Od 1934 jej wiersze i recenzje tomików poezji innych autorów pojawiały się regularnie na łamach pisma „Now'”. Tłumaczyła z estońskiego na rosyjski poezję Marii Under. W 1936 pismo wydało jedyny tomik wierszy Bazilewskiej – „Domik u lesa”.
W 1940, po wkroczeniu Armii Czerwonej do Estonii, za zgodą niemieckiej ambasady Bazilewscy opuścili kraj, chociaż byli obywatelami estońskimi i nie deklarowali narodowości niemieckiej. Władze niemieckie przydzieliły im nowe miejsce zamieszkania na anektowanych rok wcześniej ziemiach zachodniej Polski – w Kraju Warty. Kilka miesięcy później Iwan Bazilewski został wcielony do Wehrmachtu jako tłumacz.