Najczęściej stosowanymi wzorami tamtego okresu są wąskie paski ornamentu, trójkąty, meandry oraz równoległe linie.
Kolejnym okresem wyróżnianym w sztuce korynckiej był czas stylu linearno-geometrycznego (750-720 p.n.e.). Zdobienie naczyń w tym okresie było dość proste i składało się z prostych linii oraz wici mających swą genezę w spirali. Powoli uwidoczniła się chęć zerwania z regułami malarstwa geometrycznego. Pod koniec VIII wieku p.n.e. do ozdób geometrycznych artyści korynccy zaczęli dodawać motywy orientalizujące. Okres ten był początkiem wzlotu i czasowej dominacji na rynku ceramiki korynckiej. Wiązało się to również z czasową dominacją handlową. Charakterystyczną cechą waz korynckich była ich wysoka jakość wykonania oraz żółty odcień koloru wypalonej gliny.
Ceramika Argolidy Ośrodki wyrobu naczyń powstały w Argolidzie prawie w tym samym okresie, co te w Attyce i o ile w początkowym okresie swego istnienia dość znacznie uległy wpływom Ateńskim, a używane wzory są do siebie bardzo podobne, to w okresie późnogeometrycznym wzornictwo ulega zmianie. Artyści ukazywali przede wszystkim sceny figuralne oparte na wyobrażeniach koni, człowieka.