Styl geometryczny późny (750-720 rok p.n.e.) Styl późnogeometryczny powstał w oparciu o oba wyżej przedstawione kierunki rozwoju waz dipylońskich. Pod koniec VIII wieku p.n.e. widać pewne zubożenie inwencji w stylu dipylońskim. Wyrażało się to standaryzacją motywów figuralnych i mechanicznym ujednoliceniem dekoracji. Dalej obowiązuje zasada „horror vacui” (strach przed pustką). Mimo pozorów bogactwo ornamentyki jest jedynie ilościowe, a przy bliższym przyjrzeniu się widać ograniczenie i monotonię tej sztuki.
Garncarze tego okresu starali się dorównać zarówno pod względem technicznym jak i artystycznym mistrzom dipylońskim, na ogół nieskutecznie. Powstałe w tym okresie naczynia są niestarannie wykonane, a artyści w niewielkim stopniu przywiązują wagę do detalu.
Jednym z wyodrębnionych garncarzy tego okresu, na którego warto zwrócić uwagę, był Malarz Lwa. Naczynie, które przetrwało do dzisiejszych czasów, ozdobione jest sylwetką lwa. Artysta ukazał zwierzę w niezwykły sposób, uproszczony obraz zwierzęcia wpisuje się w trójkąt. Innym artystą współczesnym Malarzowi Lwa był Malarz Empedoklesa. Jego naczynia cechuje chęć odejścia od tradycyjnych cech malarstwa dipylońskiego.