W 1895 został generałem-kwatermistrzem sztabu Wileńskiego Okręgu Wojskowego. 10 marca 1899 roku został szefem sztabu Amurskiego Okręgu Wojskowego, będąc na tym stanowisku uczestniczył w wojnie rosyjsko-chińskiej w 1900 roku.
Po czym przechodzi do służby liniowej i jest kolejno dowódcą: 16 Dywizji Piechoty (4.07.1901 – 24.12.1903), 13 Dywizji Piechoty (24.12.1903 – 23.10.1904) i 37 Dywizji Piechoty (23.10.1904 – 18.08.1905). Będąc dowódcą tych dywizji wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, podczas której czasowo w okresie od 28 stycznia do 30 kwietnia 1905 roku pełnił obowiązki dowódcy 17 Korpusu Armijnego. Wyróżnił się w czasie tej wojny i został wyróżniony orderem św. Jerzego kl. IV i złotą szablą.
18 sierpnia 1905 roku został dowódcą 2 Zbiorczego Korpusu Strzeleckiego. W okresie od 25 kwietnia 1906 roku do 21 lipca 1910 był jednocześnie Generałem-gubernatorem guberni irkuckiej, dowódcą Irkuckiego Okręgu Wojskowego i atamanem nakaźnym Kozackiego Wojska Zabajkalskiego.