Rzymski podbój Galii W II wieku p.n.e. Rzymianie przekroczyli Alpy i zdobyli Galię Narbońską. W 120 r. opanowali dolinę Rodanu. Juliusz Cezar podbił całą Galię Zaalpejską w 58–50 r. p.n.e. W latach 53–50 Cezar stłumił wielkie powstanie Galów pod wodzą Wercyngetoryksa. Cezar hojnie wynagradzał lojalne wobec niego plemiona galijskie i dał im znaczną autonomię. Cesarz Tyberiusz stłumił bunt galijskich możnowładców w 21 r. n.e., a cesarz Klaudiusz (41–54 n.e.) włączył ich w administrację państwa, nadając im m.in. prawo zasiadania w rzymskim Senacie. Postępowała romanizacja społeczeństwa galijskiego. Przez kolejne dwa stulecia w Galii wybuchały sporadyczne bunty. W połowie IV wieku nastąpiła fala najazdów plemion germańskich. Na początku VI wieku Rzymianie stracili kontrolę nad Galią.
Język galijski pozostawił liczne ślady m.in. w nazewnictwie dzisiejszej Francji, np. miasto Soissons wzięło nazwę od plemienia Suessjonów, region Vermandois od Wiromanduów, Reims od Remów, region Condroz w Belgii od Kondrusów czy niemiecki Trewir od plemienia Trewerów. Ostatecznie zromanizowana Galia okazała się spadkobierczynią kultury rzymskiej. Pisarze galijscy długo utrzymywali przy życiu klasyczną rzymską tradycję literacką.
Zobacz też Asteriks i Obeliks
Przypisy
Kategoria:Celtowie Kategoria:Plemiona celtyckie Kategoria:Starożytne ludy Kategoria:Ludy starożytnej Italii Kategoria:Galia starożytna