mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 105 na język polski przez Konstantego Piotrowskiego z 1850 roku.
Sonet 105 (LEt not my loue be cal'd Idolatrie,) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 105, 34, 52 oraz 108 zawierają akcenty religijne, będące na granicy pomiędzy żartem dla wtajemniczonych a bluźnierstwem.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, usprawiedliwia swoje stałe zachwyty nad ukochanym, być może już nużące dla czytelnika. Podmiot liryczny odrzuca zarzut, że jego uwielbienie dla ukochanego jest bluźnierstwem, gdyż jego słowa do młodzieńca mają ten sam czysty charakter jak chrześcijańska modlitwa.
Odwołaniami religijnymi poza słowem bluźnierstwo jest trzykrotnie powtórzone, w trzech różnych wersach, potrójne określenie Fair, kind, and true (Piękny, wierny, dobry) będące nawiązaniem do Trójcy Świętej, a także odwołanie w wersie czwartym do Gloria Patri. Określenie Fair, kind, and true zawiera w sobie również nawiązanie do triady platońskiej (Dobro, Piękno, Prawda).