Monaster odbudowano jeszcze w I połowie XVIII w. w stylu barokowym. Nie wznowił natomiast działalności zniszczony w tym samym roku klasztor żeński, którego mieszkanki uciekły przed Turkami do Sremskich Karlovców. W odnowę monasteru Krušedol szczególnie angażował się metropolita belgradzki Wincenty w 1721, następnie znaczne wysiłki na rzecz jego rozbudowy poczynił biskup Nikanor (Melentijević), który pracował przy remoncie głównej cerkwi oraz budowie nowych budynków mieszkalnych dla mnichów. W 1726 podjęto prace przy budowie dzwonnicy, w tym samym czasie nieznany artysta rosyjski wykonał część ikonostasu (rząd Deesis) w mniejszej cerkwi św. Maksyma.
Zajmuje honorowe pierwsze miejsce wśród monasterów Fruškiej Gory.
W monasterze pochowano m.in. króla Milana Obrenovicia, księżnę serbską Ljubicę, patriarchów serbskich Arseniusza III i Arseniusza IV, metropolitów belgradzkiego Wincentego i Piotra, biskupów Nikanora (Melentijevicia), Mojżesza (Petrovicia), Jana (Georgijevicia), wojewodę Stevana Šupljikca.