W tym samym czasie kierujący spiskiem młodsi oficerowie pozyskali dla planów puczu grupę starszych oficerów, w tym pułkownika Petara Mišicia, dowodzącego batalionem w stacjonującym w Belgradzie 6 pułku oraz pułkownika , brata , pierwszego męża królowej Dragi, który opracował szczegóły ostatecznego planu przewrotu.. W 1902 Dragutin Dimitrijević, Radomir Arandjelović i Antonije Antić przekonali część wahających się jeszcze konspiratorów, że król musi zostać zamordowany, a nie tylko zmuszony do abdykacji.. Łącznie w garnizonie belgradzkim zamachowcy pozyskali dla swoich planów ponad setkę zwolenników, a do końca 1902 dodatkowo 36 wojskowych w garnizonie niskim i kolejnych w Negotinie i Zaječarze.. Nadal jednak większość armii była lojalna wobec władcy..
23 marca 1903 w Belgradzie miała miejsce ogromna manifestacja niechęci wobec króla. Wzięło w niej udział nawet 100 tys. ludzi, co stanowiło połowę mieszkańców miasta. Król nakazał strzelać do tłumu, co doprowadziło do wielu ofiar śmiertelnych wśród nieuzbrojonych uczestników. Skłoniło to spiskowców do przyspieszenia działań.