Po ogłoszeniu stanu wojennego ukrywał się. 13 grudnia 1981 zainicjował spotkanie członków Zarządu Regionu, którzy uniknęli internowania, następnie wspierał strajk w Zakładach Włókien Chemicznych Chemitex-Stilon w Gorzowie Wlkp., wszedł w skład Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w tym mieście. W czerwcu 1982 stanął na czele Regionalnej Komisji Wykonawczej, która miała koordynować działania struktur podziemnych związku, był także jednym z założycieli Solidarności Walczącej. Kierował RKW do aresztowania w kwietniu 1983. W czerwcu 1983 został zwolniony, we wrześniu 1983 Gazeta Lubuska opublikowała jego oświadczenie, w którym uznał działalność podziemną za bezcelową i szkodliwą, w grudniu postępowanie przeciwko niemu zostało umorzone na mocy amnestii. Nie mógł pracować jako prawnik, w związku z czym pracował w zakładzie rzemieślniczym i jako ajent kiosku warzywnego. Dalszej działalności podziemnej nie prowadził. W 1987 wyemigrował do Kanady i stanął na czele Biura Informacyjnego „Solidarności Walczącej” w TorontoMarta Marcinkiewicz NSZZ „Solidarność” Region Gorzów Wielkopolski, w: NSZZ „Solidarność” 1980-1989. Tom 3. Polska północna, wyd. Warszawa 2010, według indeksuKamil Dworaczek, Grzegorz Waligóra: Solidarność Walcząca w dokumentach, t. 2, cz.1: Materiały własne. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2016, s.