Od stycznia 1930 do grudnia 1936 był wiceprezydentem, następnie prezydentem Akademii Nauk ZSRR (do 1945), od 1938 do końca życia stał na czele Wszechzwiązkowego Towarzystwa Ochrony Przyrody ZSRR, w 1939 zorganizował Instytut Botaniczny Akademii Nauk ZSRR i został kierownikiem Wydziału Systematyki i Geografii Roślin tego instytutu. Po ataku Niemiec na ZSRR ewakuował się do północnego Kazachstanu, gdzie prowadził prace Akademii Nauk ZSRR, zajmując się głównie systematyką i ekologią roślin oraz florystyką. Opisał ponad 150 nowych gatunków. Napisał monografię Fłora Mańczżurii (t. 1–3, 1901–1907), Fłora połuostrowa Kamczatki (t. 1–3, 1927–1930) i inne prace. Zainicjował opracowanie i do śmierci redagował zbiorowe dzieło Fłora SSSR (t. 1-30, 1934-1964). Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 1 kadencji. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego imieniem nazwano ulicę w Pietropawłowsku Kamczackim i Instytut Botaniczny Akademii Nauk ZSRR w Leningradzie.
Odznaczenia i nagrody Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (13 października 1944) Order Lenina (trzykrotnie – 11 października 1939, 13 października 1944 i 10 czerwca 1945) Nagroda Stalinowska (dwukrotnie, 1941 i 1942) I medale.
Bibliografia Nowa encyklopedia powszechna PWN t.