W latach 1926-1928 kierował wydziałem, potem został pomocnikiem dyrektora Naukowego Instytutu Automotorowego w Moskwie, a 1930-1931 szefem kontroli technicznej i dyrektorem technicznym fabryki nr 29 w Zaporożu, 1925-1930 brał udział w opracowaniu silników lotniczych M-12, M-13 i M-23. W 1935 został głównym konstruktorem zakładu lotniczego nr 26 w Rybińsku, gdzie organizował produkcję 12-cylindrowego silnika M-100, później seryjnego silnika M-103, na przełomie lat 30. i 40. kierował pracami nad silnikami M-105, WK-105PF, WK-107 i WK-108; po ataku Niemiec na ZSRR zakład został ewakuowany do Ufy.
W 1946 został głównym konstruktorem Specjalnego Biura Konstruktorskiego (OKB) fabryki lotniczej nr 466 w Leningradzie, jednocześnie 1947-1956 był głównym konstruktorem i dyrektorem OKB-45 w Moskwie, w 1951 pod jego kierunkiem został skonstruowany silnik WK-1F. W latach 1956–1960 był generalnym konstruktorem silników lotniczych w ZSRR i głównym konstruktorem i dyrektorem zakładu nr 117.
W 1940 został doktorem nauk technicznych, w 1943 członkiem korespondentem Akademii Nauk ZSRR, a w 1953 akademikiem Akademii Nauk ZSRR, 19 sierpnia 1944 otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-lotniczej. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR (1946-1950).