Prehistoria i starożytność Według hipotezy J. M. Bechsteina (1805) gołąb skalny pojawił się w ludzkich siedliskach około VIII wieku p.n.e. i stał się gatunkiem synantropijnym, gdyż odnosił korzyści z rozwoju uprawy roli i osiadłego trybu życia ludzi w neolicie – im więcej pól uprawnych powstawało, tym więcej pożywienia oraz pewnego, bezpiecznego schronienia (chociażby w gliniankach) miały gołębie. Także cechy gołębia, takie jak szybkość czy dobry zmysł nawigacyjny, zostały docenione przez pierwszych hodowców.
Horst Shmidt omawia hipotezę, zgodnie z którą już w owym czasie człowiek potrafił zabierać jaja dzikim gołębiom skalnym i samemu odchowywać i karmić młode. Za hipotezą przemawia fakt, iż karmienie gołębi jest bardzo prostą czynnością (z ust do dzioba), a ponadto w grocie Hayonim w zachodniej Galilei (dzisiejszy Izrael) odnaleziono szczątki gołębi obok ludzkich.
Hodowla gołębi rozwijała się w starożytności także z przyczyn kulturalnych – gołąb był obecny w wielu kulturach jako symbol płodności (np. wg Beneckego 1994). Około IV wieku p.n.e. hodowlą gołębi w celach religijnych (ofiara) oraz kulinarnych zajmowali się starożytni Egipcjanie.