Nowo skomponowane koreańskie popularne piosenki znane były jako yuhaengga (hangul: 유행가; hancha: 流行歌, dosł. „modne piosenki”). W owym czasie powstał także nowy termin daejung gayo (hangul: 대중 가요; hancha: 大衆 歌謠, dosł. „popularna muzyka”), nawiązujący ogólnie do muzyki popularnej. Piosenka Kim Yong-hwana, „Nakhwa Yusu” (hangul: 낙화 유수; hancha: 落花流水), stała się symbolem wzrostu koreańskich kompozytorów i artystów produkujących popularne piosenki. Oba utwory reprezentują tematy poruszane w yuhaengga, których tematy zazwyczaj dotykają osobistych emocji, miłości i życia.
Po zakończeniu II wojny światowej i kolonialnych rządów Japonii w Korei, muzyka trot zaczęła bardziej przypominać Zachodnią. Złożyły się na to głównie obecność amerykańskich żołnierzy sprzyjająca popularyzacji jazzu i rocka, a także rozwój rynku muzycznego w celu ułatwienia dostępu do tej muzyki w kraju. W tym czasie popularność zdobyły Siostry Kim, których występy przyciągały uwagę amerykańskich żołnierzy i publiczności, i które błyskawicznie zdobyły sławę po występie w The Ed Sullivan Show w latach sześćdziesiątych. W tym okresie zadebiutowało wielu południowokoreańskich muzyków, takich jak Lee Mi-ja, Patti Kim, Tae Jin-ah, czy Na Hoon-a.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Muzyka w Korei Południowej Kategoria:Gatunki muzyczne