Po zakończeniu wojny został awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 1923–1924 był komendantem Szpitala Rejonowego w Siedlcach, pozostając oficerem nadetatowym 9 Batalionu Sanitarnego w Siedlcach. 31 października 1927 roku ogłoszono jego przeniesienie do 5 Szpitala Okręgowego w Krakowie na stanowisko komendanta szpitala. Został awansowany do stopnia pułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W czerwcu 1930 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu na stanowisko szefa sanitarnego. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Poznaniu. Z dniem 1 lutego 1933 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie na stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych Sanitarnych.
W czasie kampanii wrześniowej był naczelnym szefem służby zdrowia w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza. Ewakuował się do Rumunii, a następnie do Francji, gdzie został komendantem Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Combourg k. Rennes (luty–czerwiec 1940). Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii został przydzielony do Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. 3 października 1941 roku został przeniesiony do I Dywizjonu Pociągów Pancernych na stanowisko starszego lekarza.