Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu majora jako były oficer armii austriackiej. Został awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był dowódcą 5 batalionu sanitarnego w Krakowie. W 1928 jako podpułkownik przeniesiony w stan spoczynku zamieszkiwał w Krakowie. W 1934 jako oficer w stanie spoczynku był przydzielony do Kadry Zapasowej 5 Szpitala Okręgowego i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto.

3 listopada 1922 został wybrany do Izby Lekarskiej w Krakowie. Na przełomie lat 20./30. był lekarzem chorób wewnętrznych w Krakowie. 16 czerwca 1934 towarzyszył Eugenii Pierackiej w drodze z Nowego Sącza do Warszawy po śmierci jej syna, zamordowanego dzień wcześniej ministra Bronisława Pierackiego. Do 1939 był przypisany do adresu ulicy F. Szopena 23. Był dyrektorem schroniska dla inwalidów wojennych oraz kierownikiem referatu inwalidzkiego PCK.

thumb|Grobowiec Hackbeilów Był żonaty. Zmarł 1 września 1945. Został pochowany na krakowskim cmentarzu wojskowym–Rakowickim 4 września 1945 (w tym samym miejscu został pochowany ppłk inż.