W latach 1964–1971 pełnił funkcję sekretarza Centralnej Rady Związków Zawodowych. W 1971 podjął pracę w Polskim Komitecie Normalizacji, Miar i Jakości w Warszawie, był jego wiceprezesem. Do 1975 zasiadał w prezydium Zarządu Głównego NOT. Był także m.in. wiceprzewodniczącym Rady Prasy Technicznej, członkiem prezydium Głównej Komisji ds. Inwestycji, współprzewodniczącym wspólnej komisji NOT-PTE ds. Ekonomiki, Organizacji i Zarządzania, a także wiceprzewodniczącym Rady Naukowej Muzeum Techniki. W Fabryce Wagonów „Pafawag” doszedł do stanowiska głównego technologa. Należał do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich. Na emeryturę przeszedł w 1987.
W 1957, 1965 i 1969 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL w okręgach kolejno Wrocław, Rzeszów i Kraków z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W trakcie IV i V kadencji pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów. Ponadto w trakcie II kadencji zasiadał w Komisji Przemysłu Ciężkiego, Chemicznego i Górnictwa, a w trakcie IV w Komisji Spraw Zagranicznych.