za właściwy podział wody, w zależności od posiadanych udziałów.
Udziały (zazwyczaj niezmienne) dzielone są proporcjonalnie do posiadanej ziemi i wkładu wniesionego w budowę systemu. Udziały mają postać prawa do poboru wody, wyrażanego w czasie poboru (mierzonego w okresach długich, dwunastogodzinnych i krótkich, półgodzinnych) oraz częstotliwości poboru wody (przykładowo, raz na 5 dni lub raz na 10 dni). Czas poboru może się różnić w zależności od pory roku, rozróżnia się też pobór nocny i dzienny. Tradycyjnie do pomiaru czasu i wyznaczania cykli używało się wodnych klepsydr i zegarów słonecznych, obecnie zastąpionych nowoczesnymi zegarkami.
Między 1997 a 1999 rokiem omańskie ministerstwo środowiska i zasobów wodnych przeprowadziło spis istniejących systemów irygacyjnych, który wykazał, że w Omanie istnieje 4112 afladżów, z których 3017 wciąż działa. Kolejny spis wykazał, że w 2001 roku łączna długość nadziemnych i podziemnych kanałów wynosiła 2900 km; nawadniały one 17 600 ha pól.