Następnie wstąpił w szeregi odrodzonego Wojska PolskiegoWe wniosku o odznaczenie go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari wskazano, że do Wojska Polskiego wstąpił w dniu 2 grudnia 1918 roku.. Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk PolskichDekret Nr 838 z dnia 19 lutego 1919 r., jako oficer byłej armii austro-węgierskiej, został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 listopada 1918 roku, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika (starszeństwo od 1 grudnia 1917 r.) oraz zaliczeniem do 1 Rezerwy (z powołaniem do służby czynnej na czas aż do demobilizacji). Z tym samym dniem, rozkazem Naczelnego Dowództwa Wojsk PolskichRozkaz Nr 841 z 19 lutego 1919 r., otrzymał przydział służbowy na oficera 13 kompanii przy 14 pułku piechoty w Jarosławiu.
W szeregach 14 pułku piechoty wziął udział w wojnach polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się w dniu 1 sierpnia 1920 r., kiedy to podczas forsowania przez bolszewików Bugu pod Drohiczynem dopuścił wroga do brzegu rzeki, po czym z odległości kilkunastu metrów otworzył ogień, zadając nieprzyjacielowi wielkie straty w zabitych. Odznaczył się także w dniu 2 września 1920 r. w ataku na Kuliczków (powiat Żółkiew), kiedy to na czele swej kompanii ubezpieczał lewe skrzydło batalionu.