thumb|Zwierzchności, witraż św. Apolinarego w katedrze w Chartres Odrębne rozwiązanie przedstawiała św. Hildegarda z Bingen, jako jedyna stosując inny podział na trzy hierarchie anielskie: nie 3-3-3, ale 2-5-2. W jej ujęciu Zwierzchności i Moce, będąc wewnątrz jednej hierarchii anielskiej, współpracują ze sobą, mają podobne cechy i zadania, więc nie ma potrzeby sztywnego ustalania ich pozycji, jak jest w przypadku tradycyjnego układu, w którym Moce i Zwierzchności należą do osobnych hierarchii. Z kontekstu języka greckiego wynika kolejność, od góry: Zwierzchności (άρχαί, czyli władze zwierzchnie), Potęgi (έξουσίαι, czyli władze wykonawcze), Moce (δυνάμεις, czyli siły do sprawowania tej władzy).
Na rysunku kręgów anielskich św. Hildegarda przedstawiła aniołów tego rzędu bez skrzydeł, opisując ich, iż „mają głowy jak ludzie, a nad nimi płomienie ognia. Chmura koloru żelaza osłania ich ramiona w dół postaci”. W ikonografii bizantyjskiej przedstawiane są one z toporami lub włóczniami, ich strój wojowników jest ozdobiony liliami i pieczęcią Boga. W katedrze w Chartres są one odziane w dalmatyki i trzymają ewangeliarze. W Mediolanie trzymają w ręku miniaturę zamkuX Barbier de Montault, Traité d'iconographie chrétienne, tomme II, 1898, p.