W 1860 roku kopalnia została sprzedana niderlandzkim książętom, którzy z kolei zbyli ją w 1888 roku Alfredowi von Wietersheimowi.
W 1870 roku postawiono piece szybowe, które służyły do wypalania skały gipsowej oraz wybudowano młyny wodne do mielenia wypalonego w piecach kamienia.
Pozyskiwany wówczas surowiec służył do wytwarzania kwasu siarkowego, był wykorzystywany jako gips chirurgiczny i budowlany.
W 1904 roku Niwnice zyskały połączenie kolejowe z Zebrzydową i Lwówkiem Śląskim, co dało kopalni większe możliwości rozwoju.
W czasie I wojny światowej Niemcy zatrudniali jeńców wojennych do pracy w kopalni, co przełożyło się na wzrost wydobycia.
W okresie międzywojennym produkcja w szczytowym okresie wynosiła około 26 tysięcy ton rocznie.
W czasie II wojny światowej w kopalni pracowali jeńcy wojenni, m.in. radzieccy i francuscy.
W 1945 roku odkrywkową kopalnię przejęło państwo polskie i w tym samym roku wznowiono wydobycie. W tym czasie funkcjonował także zakład produkcji gipsów prażonych.