Wyjaśniono wówczas, że pochodzi on wprawdzie także z Czerniowiec i był osiadły wcześniej we Lwowie, jednak jest synem urzędnika państwowego, a nie oficera – jak wcześniej podano, ponadto był wychowywany w duchu polskim, posługuje się językiem polskim i w żadnym razie nie składał podania o przyjęcie do Wojska Polskiego w języku niemieckim; kształcił się w szkole kadeckiej we Lwowie, a w 1912 w konspiracji udzielał ćwiczeń musztry polskim strzelcom, co zagrożone było rozstrzelaniem.
Następnie został awansowany do stopnia do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W latach 20. był przydzielony do 59 pułku piechoty, w którym w 1923 w stopniu majora był p.o. dowódcy batalionu sztabowego, a w 1924 w stopniu podpułkownika pełnił funkcję kwatermistrza pułku. W kwietniu 1928 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Inowrocław na sześć miesięcy celem odbycia praktyki poborowej. W listopadzie tego roku ogłoszono jego przeniesienie do Powiatowej Komendy Uzupełnień Postawy na stanowisko komendanta. W lutym 1929 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr III.