W centralnej części okrętu znajdował się zbiornik balastowy o pojemności około 4 ton. Zanurzanie odbywało się za pomocą zalania zbiornika i uruchomieniu dwóch pionowo ustawionych śrub w sponsonach, napędzanych przez dwucylindrowy silnik o mocy 6 KM. Pęd generowany przez te śruby służył zanurzaniu okrętu i utrzymywaniu go na żądanej głębokości (można było regulować zarówno obroty śrub, jak i obroty napędzającego je silnika. Łódź wynurzała się automatycznie, w przypadku gdy śruby te uległy zatrzymaniu. Bezpieczna głębokość zanurzenia wynosiła około 15 m. Zawarte w kadłubie powietrze pozwalało załodze przebywać około 6 godzin w zanurzeniu; jednostka nie posiadała zapasu sprężonego powietrza, ani chemicznych filtrów do jego oczyszczania.
Okręt wyposażony był w jedną zewnętrzną dziobową wyrzutnię torped Whiteheada kalibru 356 mm (14 cali). Był to pierwszy okręt podwodny uzbrojony w torpedę samobieżną tego typu. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działko pokładowe Nordenfelta kal. 25 mm QF L/42.
Załoga okrętu składała się z 3 osób.