W 1875 r. wyszła za mąż za powieściopisarza i historyka Kazimierza Chłędowskiego h. Bończa. Po ślubie zamieszkała we Lwowie, gdzie mąż był urzędnikiem Namiestnictwa Galicyjskiego. Z powodu choroby płuc nie bywała w towarzystwie, gościła u siebie w domu wąskie grono przyjaciół męża, m.in.: Władysława Łozińskiego, Władysława Bełzę i Józefa Szujskiego. Wkrótce po ślubie jej stan zdrowia pogorszył się i przez następne dwa lata letnie miesiące spędzała u rodziny w Królestwie Polskim, a zimowe we francuskim Mentonie i włoskim Merano. W 1877 r. stan zdrowia poprawił się i zaczęła bywać na salonach lwowskich, więcej pisać i publikować teksty. W styczniu 1880 r. zaczęła pisać pamiętnik, który rozpoczęła od zamieszczenia cytatu ze sztuki Moliera Zwady miłosne: Je ne reviens pas, car je n’ai pas été (Nie wracam, bo mnie nie było).

W 1881 r. razem z mężem przeniosła się do Wiednia, gdzie w Albertinum rozpoczęła studia z zakresu estetyki. Prowadziła salon, w którym gościła krewnych i przyjaciół z kraju, a także ówczesne znakomitości, które przebywały w Wiedniu. W styczniu 1884 r. jej stan zdrowia nagle się pogorszył i zgodnie z zaleceniami lekarza udała się, w towarzystwie męża i siostry, Marii Wrotnowskiej, do Mentony, gdzie zmarła 7 marca. Pochowana została na tamtejszym .