W sierpniu 1939 został aresztowany przez Gestapo. Osadzono go w więzieniu w Sztumie, a podczas II wojny światowej więziono w obozach koncentracyjnych w Hohenbruch, Stutthofie, Sachsenhausen i Mauthausen-Gusen (w którym przebywał do maja 1945, należąc do ruchu oporu). Po powrocie z Austrii latem tego samego roku organizował szkoły w Sztumskiej Wsi i Postolinie, do 1956 pełniąc funkcję kierownika.

Posiadając wcześniej poglądy chadeckie i prosanacyjne, pod wpływem wojny przyjął poglądy lewicowe. W 1947 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w 1948 wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od początku zasiadał w Powiatowej Radzie Narodowej w Sztumie. Był też przewodniczącym Gminnej Rady Narodowej w Sztumskiej Wsi. W latach 1947–1950 zasiadał w Radzie Naczelnej Polskiego Związku Zachodniego. Przez wiele lat zajmował stanowisko prezesa zarządu powiatowego Związku Nauczycielstwa Polskiego w Sztumie. Pełnił także funkcje sekretarza podstawowej organizacji partyjnej PZPR w Postolinie, instruktora powiatowego Towarzystwa Wiedzy Powszechnej oraz powiatowego inspektora szkolenia ideologicznego ZNP. W latach 1956–1957 przewodniczył prezydium PRN w Sztumie. W 1957 przeniósł się do Gdańska, gdzie był przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.