Po wybuchu II wojny światowej 1 listopada 1939 został zaprzysiężony do organizacji o nazwie Związek Organizacji Wyzwolenia Ojczyzny (ZOWO). Pod koniec 1939 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, działał w Komendzie Okręgu ZWZ we Lwowie, pełniąc funkcję skarbnika. W 1940 został aresztowany przez sowietów i zesłany do łagrów syberyjskich. W wyniku amnestii w 1941 odzyskał wolność, po czym pracował w delegaturze ambasady RP w zakresie opieki społecznej w Bucharze. Kierował tamtejszym referatem wojskowym, odpowiedzialnym był za rejestrowanie poborowych. Chorował na tyfus. Później pracował w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, Poselstwie RP w Teheranie, w Polskim Czerwonym Krzyżu w Jerozolimie i w Kairze. W szeregach armii polskiej służył wówczas w stopniu porucznika.