zamków klementyńskich, zbudowanych przez rodzinę papieża.
Pierwszą większą przebudowę przeszedł w XVII wieku, kiedy zyskał kilka elementów renesansowych, w tym większe, bardziej otwarte okna oraz zachowany do dziś kominek w jednym z wnętrz. Kolejna przebudowa miała miejsce w XIX stuleciu. W latach 1860–1870 architekt Eugène Viollet-le-Duc, razem ze swym asystentem Edmondem Duthoitem, nadał budowli i jej wnętrzom charakter neogotycki. Zaprojektował on oryginalne meble i wyposażenie komnat, odnowił malowidła ścienne, w tym również kaplicę w stylu arabsko-bizantyńskim.
W październiku 1976 zamek został sklasyfikowany jako monument historique. Od czasu powstania, przez ponad 700 lat należy do tej samej rodziny. W 1956 został udostępniony do zwiedzania.
Architektura Architektura budowli odzwierciedla w dużej mierze typową architekturę średniowiecznych zamków. Zamek składa się z kwadratowego korpusu głównego z sześcioma wieżami oraz centralnie położonym donżonem. Wieże zakończone są blankowaniem. Zamek posiada lochy i otoczony był fosą.