do piłsudczykowskich: Zakonu Dobra i Honoru Polski oraz tajnego Związku Patriotycznego (od 1937 roku).
Zrzekł się obywatelstwa węgierskiego i uzyskawszy obywatelstwo polskie odbył w roku 1933/1934 służbę wojskową. Po powrocie z wojska powrócił do Ministerstwa Skarbu na stanowisko naczelnika Wydziału Polityki Budżetowej. Ponadto, w latach 1935–1938 był członkiem Rady Nadzorczej Polskiego Radia podczas pełnienia funkcji dyrektora przez brata Stefana Starzyńskiego, Romana. 1 sierpnia 1939 roku objął stanowisko dyrektora finansowego Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy.
Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 roku pełnił funkcję kierownika Działu Finansowego przy Komisarzu Cywilnym Dowództwa Obrony Warszawy. Stale współpracował ze Stefanem Starzyńskim, aż do jego aresztowania 27 października 1939 roku. Później był dyrektorem finansowym Zarządu Miejskiego. We wrześniu 1943 roku z inicjatywy ówczesnego polskiego burmistrza m. Warszawy Juliana Kulskiego objął stanowisko naczelnego dyrektora Komunalnej Kasy Oszczędności m. Warszawy. Na tym stanowisku pracował do powstania warszawskiego. Po powstaniu został wywieziony do Niemiec, skąd uciekł.