Praktyka w Kościele katolickim Ceremoniał biskupów katolickich z 1600 nakazywał stosowanie przed tabernakulum co najmniej pięciu lampek. Kościół katolicki wprowadził prawne regulacje stosowania wiecznej lampki dopiero pod koniec XVI wieku, zaś „Rytuał rzymski” z 1614 regulował stosowanie lampy, która miała być symbolem realnej obecności Boga. Lampa winna być woskowa, oliwna lub zasilana olejem roślinnym i powinna bez przerwy płonąć przed, lub z boku, tabernakulum. Rytuał nawiązywał do światła Bożego z 1 Księgi Samuela (1 Sm 3,3), a więc do żydowskiej menory, która świeciła w Namiocie Spotkania. Kodeks prawa kanonicznego z 1917 w kan. 1271 zaznaczał, że wystarczające jest stosowanie pojedynczej lampy, która powinna być ulokowana w pobliżu tabernakulum. Kanon używał określenia coram tabernaculo (łac. „przed tabernakulum”), ale słowo „przed” nie stanowiło dosłowności. Lampa mogła być umieszczona w pobliżu. Kolor światła nie był regulowany.