Opracowanych wtedy szyfrów używały w czasie II wojny światowej dwie najsłynniejsze siatki radzieckiego wywiadu pracujące przeciw III Rzeszy – Czerwona Orkiestra i grupa kierowana w Japonii przez Richarda Sorge. Według kryptologów szyfr używany przez Czerwoną Orkiestrę był nieco słabszy od tzw. szyfru Ramsaya używanego przez siatkę R.Sorgego. Jednak szczytowym osiągnięciem ewolucji radzieckich szyfrów był opracowany prawdopodobnie pod koniec lat 40 XX w. szyfr VIC. Był idealnym szyfrem ręcznym – wszystkie elementy potrzebne do jego użycia można było zapamiętać. Nie używano książek kodów lub jednorazowych bloczków szyfrujących, których bezpieczne przechowywanie i zabezpieczenie przed wykryciem było poważnym problemem szpiegów.
Algorytm Przekształcenie tekstu jawnego w zaszyfrowany jest w tym systemie podzielone na dwa etapy. Pierwszy etap to tworzenie kluczy i – w oparciu o nie – szachownicy z rozwidleniem i dwóch tablic, w których cyfry szyfru zostaną wymieszane. Aby wyznaczyć klucze, które będą użyte do dalszego szyfrowania potrzebnych jest pięć elementów: cztery stałe i jeden zmienny. Cztery stałe elementy to: Grupa złożona z 6 cyfr (zapamiętywana najprościej – jako data).