Geometryczne, misternie wykonane figury węży wskazują na inspirację tzw. stylem Urnes, którego nazwa wzięła się od kościoła klepkowego w Urnes w zachodniej Norwegii.
Obie inskrypcje runiczne od dawna wzbudzały zainteresowanie badaczy. W XVI wieku głaz z Ed był obiektem badań dwóch szwedzkich archeologów, Johannesa Bureusa i Martina Aschaneusa. Według tego ostatniego, miejscowa ludność nazywała głaz kamieniem królewskim.
Inskrypcje umieszczono na obu stronach głazu, oznaczone są one przez A (strona południowa) i B (strona zachodnia). Ich treść głosi:
A: * rahnualtr * lit * rista * runar * efR * fastui * moþur * sina * onems * totR * to i * aiþi * kuþ hialbi * ant * hena *
B: runa * rista * lit * rahnualtr * huar a × griklanti * uas * lis * forunki *
co można przetłumaczyć jako:
A: Ragnvald kazał wyryć runy na cześć Fastvi, swojej matki, córki Onima, ona zginęła w Ed. Boże dopomóż jej duszy.
B: Runy kazał wyryć Ragnvald. On był w Grecji, on był wodzem świty wojennej.