XIX wieku był praktycznie opuszczony, zamieszkiwało w nim tylko kilku Kurdów, ale następnie został przejęty przez syryjskich katolików (wcześniej należał do syryjskiego Kościoła ortodoksyjnego) i częściowo odnowiony, oraz podjęto w nim regularne nabożeństwa.
Został zniszczony 19 marca 2015 roku przez Państwo Islamskie, mimo to ocalało ponad 400 chrześcijańskich rękopisów z XIII–XX wieków.
Opis Ufortyfikowany klasztor miał formę prostokąta o wymiarach ok. 75 m ze wschodu na zachód i ok. 45 m z południa na północ (zob. plan 1). Główna brama prowadziła na obszerny dziedziniec, częściowo przedzielony budynkiem mieszkalnym mnichów. Na zewnątrz kościoła, wzdłuż zachodniej fasady rozciągał się rozległy portyk. Na fasadzie od strony dziedzińca klasztornego i wewnątrz świątynia posiadała elementy rzeźbiarskie w postaci pokrytych arabeskami i napisami portali, wnęk oraz płaskorzeźb. Do kościoła prowadziły dwa bogato zdobione syryjskimi napisami wejścia. Nad północnym wejściem znajdował się krzyż, wokół którego rozmieszczone były płaskorzeźby przedstawiające świętych: Behnama, Sarę, Piotra i Pawła. Fasada kościoła ozdobiona była też niszą z różowego marmuru, otoczoną mniejszymi i niszami i frezami.