phlegrae Lazaridis and Tsoukala 2014 † H. rocinantis Hernández Pacheco 1921 † H. sanfondensis Frick 1933 † H. sanjuanensis Frick 1933 † H. sellardsi Matthew and Stirton 1930 † H. shirleyae MacFadden 1984 † H. sithonis Koufos & Vlachou, 2016 † H. tehonense Stirton 1940 † H. weihoense Liu et al. 1978
Cechy charakterystyczne anatomii Miał trzy palce, obecny był izolowany protokon (guzek na powierzchni trącej górnych trzonowców, leżący w środkowej części i większy od bocznych guzkówPatrz opis: .), obie te cechy są diagnostyczne dla rodzaju, zęby silnie hypsodontowe, głowa proporcjonalnie krótsza w porównaniu do współczesnego konia.
Występowanie Hipparion pojawił się w Ameryce Północnej w miocenie. W późnym miocenie część populacji Hipparion migrowała z Ameryki Północnej do Azji przez rejon Beringii, skąd dotarła około 9 mln lat temu do Indii. Dotarła też do Europy, gdzie znana jest m.in. ze stanowisk hiszpańskich wieku 10,7 mln lat. Część populacji eurazjatyckiej Hipparion około 10 mln lat temu (w miocenie) migrowała do wschodniej Afryki.