Dzięki cesarzowi Tenji, wcześniej znanemu jako książę Naka no Ōe umocniła się pozycja cesarza i samego młodego państwa japońskiego, a cesarze kilkadziesiąt lat później rządzili krajem z nowo wybudowanej stolicy Heijō-kyō. W VII w. p.n.e, czyli w początkach okresu cesarstwa władcę nazywano „synem niebios” (天子 tenshi lub 天子様 tenshi-sama), do dziś to też najbardziej oficjalny tytuł cesarski. Zważając na niewiarygodność kronik japońskich, już od okresu Meiji archeolodzy pragną zbadać grobowiec m.in. cesarza Jimmu, lecz uniemożliwia im to Agencja Dworu Cesarskiego (Kunai-chō), powołując się na konieczność pozostawienia w spokoju duchów cesarzy.
Tennoizm Ze słowem tennō wiąże się pojęcie tennoizmu, jednego z rodzajów shintō, nazywanego również kokutai shintō, co oznacza „shintō ustroju państwa”. Ideologia ta oparta jest na wierze w cesarza jako boga i manifestację Absolutu. Jest on bowiem potomkiem i następcą bogini słońca Amaterasu, a więc bogów-stwórców Japonii. W dawnych czasach cesarz był nie tylko władcą, ale także głównym kapłanem, a więc pośrednikiem pomiędzy ludem a boginią. Tennoizm został wzmocniony konfucjańską ideą lojalności wobec władcy.