Organizacja odrzucała także nawoływanie Jasira Arafata i króla Jordanii Husajna ibn Talala do zajęcia wspólnej pozycji w negocjacjach z Izraelem.

W 1982 roku po pokonaniu OWP przez Izrael w wyniku operacji „Pokój dla Galilei” DFWP ewakuował swoje struktury do Syrii. W tym czasie organizacja przyjęła politykę oscylowania pomiędzy OWP a palestyńskimi ekstremistami.

Pod koniec lat 80. jego aktywiści uczestniczyli w pierwszej intifadzie.

W 1991 roku oderwała się umiarkowana frakcja pod wodzą Jasira abd-Rabbu, która dwa lata później zmieniła nazwę na Palestyńska Unia Demokratyczna.

W 1993 roku DFWP potępił porozumienia z Oslo, a w latach 1993–1998 przynależał do Połączonych Sił Palestyńskich, będących koalicją przeciwników porozumienia z Izraelem. W 1994 roku 40 działaczy DFWP zostało aresztowanych przez służby Autonomii Palestyńskiej. Konflikt między DFWP a liderami OWP i Autonomii Palestyńskiej został załagodzony w 1999 roku.

W 2000 roku przyłączył się do intifady Al-Aksa. W trakcie tego powstania DFWP wszedł w skład koalicji Palestyńskie Siły Narodowe i Islamskie.