uczestniczył w walkach pod Smoleńskiem, będąc podporządkowany najpierw 16, następnie 20 Armii; trzykrotnie – w sierpniu, wrześniu i październiku – razem z dywizją był w okrążeniu, jednakże za każdym razem udawało mu się przerwać okrążenie, głównie dzięki umiejętnemu dowodzeniu przez Dudunskiego (charakterystyka sporządzona przez dowódcę dywizji płka Wasilija Miszulina, Bohatera Związku Radzieckiego).

Od października 1941 był szefem artylerii 112 Dywizji Zmechanizowanej, która uczestniczyła w operacji wiaziemskiej, a w listopadzie tegoż roku został szefem artylerii 129 Dywizji Zmechanizowanej, wziął udział w obronie Moskwy na kierunku istryńskim i zwienigorodskim. W grudniu 1941 został przeniesiony na stanowisko szefa sztabu artylerii 49 Armii Frontu Zachodniego, uczestnicząc w kontrnatarciach i atakach od Sierpuchowa do Jużniewa, następnie do marca 1943 zajmując pozycje obronne na rubieży rzek Ugra i Riessa. Od kwietnia 1943 był szefem sztabu 2 Artyleryjskiego Korpusu Przerwania Rezerwy Najwyższego Głównego Dowództwa, formowanego w Moskiewskim Artyleryjskim Centrum Szkoleniowym Moskiewskiego Okręgu Wojskowego w mieście Kołomna.