Nadanie więc temu mieczowi innej, pozornej nazwy miało być jednym ze środków zabezpieczających manę miecza przed aktami magicznymi, które mogłyby mu odebrać jego sakralną moc. Wiesław Kotański w swojej książce Japońskie opowieści o bogach podaje jeszcze inną interpretację nazwy miecza. Tłumaczy ją jako miecz korny wobec nieba (ama-nomu) i przenikający serce (ura-kumo).
Historia Ów boski miecz jest rzekomo przechowywany i strzeżony jako najwyższa świętość przez kolejne pokolenia, najpierw legendarnych, a później już historycznych cesarzy w chramie Atsuta w Nagoi, stał się jednym z „trzech świętych skarbów”, japońskich regaliów cesarskich, przekazywanych kolejnym japońskim władcom podczas ich intronizacji.
Prawdziwość informacji o przechowywaniu miecza jest jednak niezweryfikowana.
Według Heike monogatari – zbioru historii spisanego w 1371 r. – miecz zatonął wraz z nieletnim cesarzem Antoku w czasie bitwy w zatoce Dan-no-ura (1185), ostatniego starcia w wojnie Genpei.
Bibliografia Kojiki, czyli Księgi Dawnych Wydarzeń – w przekładzie W. Kotańskiego, PIW, Warszawa 1986, Wiesław Kotański, Japońskie opowieści o bogach, Iskry, Warszawa 1983,
Kategoria:Artefakty mitologii japońskiej Kategoria:Japońska rodzina cesarska Kategoria:Mityczne miecze Kategoria:Insygnia