Dane taktyczno–techniczne Okręty były średniej wielkości kanonierkami rzecznymi o długości całkowitej 41,83 metra (39,62 m między pionami), szerokości 7,16 metra i zanurzeniu 0,84 metra. Kadłub wykonano ze stali galwanizowanej. Wyporność standardowa wynosiła 142 tony. Okręty napędzane były przez dwa silniki średnioprężne o łącznej mocy 600 koni mechanicznych (KM) przy 290 obr./min. Umieszczone w tunelach dwie śruby pozwalały osiągnąć prędkość 15,5 węzła. Okręty zabierały 24 tony oleju napędowego, co zapewniało zasięg maksymalny 2100 mil morskich przy prędkości 15 węzłów.
Uzbrojenie kanonierek stanowiło pojedyncze działo kal. 76 mm (3 cale) QF N L/40 oraz cztery pojedyncze karabiny maszynowe kal. 7,7 mm.
Maszynownia, nadbudówka i magazyny amunicyjne chronione były pancerzem odpornym na pociski karabinowe.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 12 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Przebieg służby Przeznaczone do służby rzecznej okręty udały się w transatlantycki rejs do Kolumbii z brytyjskimi załogami stoczniowymi, zawijając do Magdaleny po 24-dniowej podróży, z zaledwie jednym punktem etapowym w Saint Vincent. Do służby okręty zostały przyjęte w 1931 roku.