Czasowo pełnił również obowiązki zastępcy dowódcy 86 pułku piechoty.
Awansowany do stopnia podpułkownika został ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 i 29. lokatą wśród oficerów piechoty, a następnie przeniesiony (w początkach lipca tr.) na stanowisko I zastępcy dowódcy 14 pułku piechoty z Włocławka. Nową funkcję objął z dniem 14 lipca 1937 i piastował ją do chwili ogłoszenia mobilizacji w sierpniu 1939. W maju 1938 został wybrany prezesem Wojskowego Klubu Sportowego działającego przy 14 ppDziennik Kujawski Nr 110 z 14 maja 1938, str. 6.. Na dzień 23 marca 1939 Władysław Dzióbek zajmował 28. lokatę wśród podpułkowników korpusu piechoty w swoim starszeństwie. Od dnia 17 maja 1939 pełnił obowiązki dowódcy 14 pułku piechoty (funkcję tę sprawował do końca lipca tegoż roku, kiedy to nowym dowódcą pułku został ppłk Włodzimierz Brayczewski). W dniu 26 sierpnia 1939 odebrał we Włocławku, razem z kapelanem pułku – ks. Józefem Gołębiem, uroczystą przysięgę żołnierzy 14 pp, po której nastąpił wymarsz pułku (pod dowództwem mjr. Jana Łobzy) do rejonu koncentracji.