Po ukończeniu Schola Cantorum otrzymał propozycję zostania wykładowcą tej uczelni, nie przyjął jej jednak, twierdząc że chce wracać do kraju. Przed powrotem zorganizowano mu serię koncertów we Francji i Hiszpanii, które ugruntowały jego pozycję jednego z wielkich interpretatorów tamtych czasów.
W 1929, po powrocie do Kolumbii został wykładowcą w Conservatorio Nacional, będącym częścią uniwersytetu kolumbijskiego w Bogocie. Po kilku latach zrezygnował jednak z tego stanowiska i powrócił do rodzinnego Cali, gdzie w 1933 został dyrektorem ufundowanego przez siebie Conservatorio de CaliPo śmierci kompozytora konserwatorium przyjęło jego imię i jest znane jako Conservatorio Antonio María Valencia, wchodzące w skład Instituto Departamental de Bellas Artes.. W 1936 otrzymał krzyż oficerski Orderu Boyacá. W tym samym roku, wciąż utrzymując stanowisko dyrektora Konserwatorium w Cali, powrócił do Bogoty by na krótko objąć dyrekcję nad Conservatorio Nacional.
Pomimo szacunku, jakim go darzono w całym kraju za jego osiągnięcia artystyczne i wkład w rozwój narodowej kultury, doświadczył też surowej krytyki i ostracyzmu za swój ukrywany homoseksualizm i uzależnienie od morfiny.
Zmarł 22 lipca 1952 w swoim domu w Cali, przyczyną śmierci był tężec.