lokatę pośród kapitanów korpusu piechoty w swoim starszeństwie.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie w Polskim Czerwonym Krzyżu oraz Polskim Białym Krzyżu, a także był członkiem wojskowo-cywilnego klubu sportowego „Cuiavia” Włocławek.
Podczas kampanii wrześniowej, objął funkcję kwatermistrza 14 pułku piechoty, lecz z dniem 2 września odszedł do kadry pułku. Ewakuował rodziny wojskowych w kierunku Rzeszowa. Dostał się do niemieckiej niewoli, którą spędził początkowo w oflagu XI B Braunschweig, a następnie od czerwca 1940 w oflagu II C Woldenberg.
Po II wojnie światowej mieszkał we Włocławku, gdzie zmarł w 1971. Pochowany został razem z żoną Ireną na tamtejszym Cmentarzu Komunalnym (sektor: 1, rząd: 3, grób: 189).
Rodzina W dniu 12 czerwca 1928 zawarł we Włocławku (w kościele parafialnym św. Jana) związek małżeński z Ireną z domu Antczak (córką Jana i Stanisławy Piotrowskiej). W dniu 13 czerwca 1929 narodził się im we Włocławku syn Antoni Ignacy Włodzimierz (zmarł 21 kwietnia 2016 i spoczywa na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie). Również we Włocławku, w dniu 6 września 1933, na świat przyszedł drugi syn – Mateusz Ludwik (zmarł 17 lipca 2012 w Sosnowcu i spoczywa na tamtejszym cmentarzu Parafii Katedralnej Wniebowzięcia NMP). Jego bratem był Walenty Alejski (ur. 5 lutego 1892, zm.