Styl improwizacji Każdy spektakl grany jest w ramach specyficznego „formatu” improwizowanego, czyli pewnej struktury, która wypełniana jest treścią. Główne formaty, według których odbywa się improwizacja Teatru Klancyk to „Armando” i „Harold”, sformułowane przez legendę amerykańskiej improwizacji teatralnej – Dela Close’a. Oprócz formatu, każdy spektakl ma swoje specyficzne założenia, które decydują o jego stylu ale nigdy o tematyce.
Spektakle „Komora maszyny losującej jest pusta” – spektakl oparty na serii krótkich gier improwizowanych „Longplay” – spektakl oparty na formacie „Armando” „Zaburzone osobowości” – spektakl fabularny, którego założeniem jest stworzenie kilku postaci na początku i na ich bazie stopniowe wyimprowizowanie historii. „Pan Harold” – spektakl oparty na formacie „Harold” „Non Fiction” – spektakl oparty na formacie „Armando”, którego gościem zawsze jest reporter „Tymczasem gdzieś indziej” – rymowany spektakl fabularny, grany w stylu poematu dygresyjnego. „Kto widział małpę trzymającą scenariusz” – spektakl składający się z krótkich gier, które wybierała publiczność „Mam dobrą wiadomość – koń zjadł jabłko” – spektakl eksperymentalny, który był połączenie krótkich i długich form improwizowanych „Zagrożone gatunki” – pierwsza długa forma improwizowana Klancyka.