W latach 1924–1925 był młodszym asystentem w Zakładzie Elektrometalurgii Akademii Górniczej w Krakowie, a w latach 1925–1930 asystentem w Zakładzie Chemii Organicznej UJ, gdzie pracował pod kierunkiem Karola Dziewońskiego. 4 maja 1929 uzyskał stopień doktora filozofii z zakresu chemii na podstawie dysertacji O kwasach hydroksynaftalowych. W 1930 został mianowany zastępcą profesora na Wydziale Filozoficznym UJ i objął stanowisko kierownika katedry i Zakładu Chemii Farmaceutycznej Oddziału Farmaceutycznego UJ. W 1936 otrzymał veniam legendi w zakresie chemii organicznej i farmaceutycznej. 10 września 1938 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego chemii farmaceutycznej na macierzystym wydziale. W latach 30. był aktywnym członkiem Towarzystwa Popierania Nauk Farmaceutycznych w Krakowie.
6 listopada 1939 został aresztowany w ramach niemieckiej akcji pacyfikacyjnej Sonderaktion Krakau. Był osadzony kolejno w więzieniu Montelupich, koszarach przy ul. Mazowieckiej w Krakowie i w więzieniu we Wrocławiu. Następnie do marca 1940 roku był uwięziony w KL Sachsenhausen, skąd został przeniesiony do KL Dachau. Stamtąd został zwolniony w styczniu 1941 roku.